Eveeeeet sonunda kavuştum!! Aklıma nereden girdiyse, ne zamandır evde babamın eski daktilosunu arıyordum. Sonunda bir dolabın tepesindeki tozlu bir köşeden çıktı! Ne kadar da nazik ve estetik! Bence muhteşem bir icat.Taşınabilir bir baskı aleti. Ben ki damga hastasıyım, daktilo benim için yaratılmış ve çoktan unutulmuş bile. Bu büyük bir haksızlık!Daktiloyla insan düşüncelerini kağıda aktarırken düşünceler önce sese, sonra yazıya dönüşüyor. Bu da acayip bir farkındalık hissi yaratıyor. Bilgisayar klavyesindeki gibi sinsice değil, gayet açık ve seçik: işte kafandaki her ne ise somut bir şekilde masanın üstünde!
2 yorum:
Kendime bir bardak kahve hazırlayıp odama geçerdim. toydum o zaman, yani bilirsin işte dünyayı değiştirebileceğine inandığın dönemler... Yazardım, mantar panomda o zamanki sevdiğim yazarların köşe yazıları vardı. Anlamını bilmediğim kelimelerin altını çizerdim, not alırdım. Annem gelirdi gecenin bir yarısı, "yat artık tak tak tak yapıp durma şunla saat geç oldu, sabah yap ne yapıcak san" derdi.. Bir a4 bitince sanki bebekmiş gibi nazikçe çıkarırdım daktilomdan.. Okurdum , her paragrafta bir yudum kahve.. Kızarak birşey yazıyorsam daha bir sert basardım harflere, birine yazıyorsam nazik olurdum. Duvarda yankılanırdı her harfin sesi. Bulutsuzluk özleminin yol albümü yeni çıkmıştı o zaman. Sürekli onu dinlerdim geceleri, A tarafını çok severdim, B tarafınıda. öss saçmalığı Okul faslı baya yordu.. Bu arada çok şeyler oldu, saçlarım çok uzadı başka bir şehirdeydim, biri bana sevgilim diyordu, faturaların üzerinde babamın değil benim adım yazıyordu ve daha neler neler...
Zaman çok hızlı geçiyor(muş).
Uzak kaldım herşeyden bir dönem, görünmeyen bir zincir bağlıydı sanki, şimdi o daktilo yerine bu klavye var, o zamanki heyecanlı cesur çocuktanda biraz yorgun, amsterdam'a giderken daktilomuda alsam mı diyen bir ucube kaldı... Bulutsuzluk özleminin kasetleride annemnin kolileyip, üzerine engin'in kullanmadığı eşyalar yazdığı bir kutuda..
Yorum Gönder